“Ben ne insanlar gördüm, üzerinde elbise yoktu… Ne elbiseler gördüm, içinde insan yoktu.”
Hayat boyunca hep şunu öğrendim:
İnsanın kıymeti kumaşında değil, duruşundadır.
Pahalı markalarla değil, vicdanla ölçülür.
Üstündekiler onu yüceltemez, ama içindekiler yerin dibine de sokabilir…
Eskiden insan denilince akla karakter gelirdi, şimdi etiket geliyor.
Ne yazık ki artık birçok kişi insanlara bakarken, yüzüne değil gömleğine odaklanıyor.
Ayakkabısı markaysa adamdır sanılıyor, konuşmasına değil saatine bakılıyor.
Ama hayat, her şeyi yüzeye çıkarır.
İçinde insan olmayanın kumaşı da bir gün yırtılır.
Ne kadar parlatırsan parlat, içi boş olan parlamaz; yaldız dökülür, gerçek görünür.
Bugün giydiği kıyafetle hava atanı yarın bir palto ararken görürsün.
Bugün eski ayakkabısıyla yürüyen birini de yarın halkın önünde konuşurken...
Unutma dostum,
Gerçek insanı çıplakken anlarsın,
Sağlıklı kalın
