Akıl Yola Çıkmış… Öfke Yolunu Bulmuş

'Artık mesele yol değil dostlar… mesele yönümüzü kaybetmek.'

Bugün market yolundaydım.
Yumurta indirime girmiş…
Artık indirim haberleri, bizim için küçük bayramlar gibi.

Sokağın köşesini döndüm.
Bir adam bana doğru geliyor…
Yüzünde tuhaf bir gülümseme.

Elinde poşet, diğer elinde bozuk paralar…
Gözleri alışveriş fişinde.

Yanıma geldi:
“Arkadaş,” dedi,
“Benim araba ileride… ama ben nereye gidiyorum?”

Gülümsedim.
“Akıl yola çıkmış,” dedim.
“Bizde de oluyor…”

Aslında hepimizde oluyor dostlar.
Çünkü bu devirde insanın aklı cebinde değil,
Geçim derdinde…

Kiminin aklı faturada,
Kiminin pazarda,
Kiminin yarın ne olacak kaygısında…

Dalgınız, yorgunuz, unutuyoruz…

Ama bir şeyi unutmamamız gerekir:
İnsanlığımızı…

Çünkü aynı sokakta bir başka manzara daha var.
En ufak bir tartışmada,
İnsanlar birbirine giriyor.

Bir söz büyüyor,
Bir bakış yanlış anlaşılıyor…
Sonra yumruklar konuşuyor.

Kafa göz demeden vuruluyor.
Ve bazen o an, bir hayatın sonu oluyor.

Düşünüyorum da…
Bir yanda nereye gittiğini unutan insanlar,
Diğer yanda kendini kaybedenler…

ÖFKE SOKAĞA TAŞTI

Ağır cezalar var…
Ama caydırıcılık yok.

Çünkü mesele artık korku değil,
Kontrol meselesi.

İnsanlar sinir küpü olmuş…
Trafikte iki kadın,
Saç saça, baş başa kavga ediyor.

Ne bir utanma,
Ne bir geri adım…

Sanki herkes tetikte,
Sanki herkes patlamaya hazır.

Düşünüyorum da…
Biz ne zaman bu hale geldik?

Ne zaman bir korna sesi,
Bir insanın aklını susturacak kadar büyüdü?

Oysa mesele yol vermek değil…
Mesele, birbirimize tahammül edememek.

Biri dalgınlıktan,
Diğeri öfkeden…

Ama ikisinin de sebebi aynı:
Yük ağır… hayat zor… sabır az…

Oysa biraz durup düşünsek…
Bir adım geri atsak…
Belki ne yolumuzu kaybederiz,
Ne de birbirimizi…

Bu gün…
Biraz sakin olalım dostlar.

Hem kendimizi,
Hem karşımızdakini koruyalım.

Çünkü bu hayatta
Kaybolacak en son şey
İnsanlık olmalı…

Sağlıklı kalın...